Als Gutschein tegen half negen bij Drechsler binnenloopt, is die al meer dan een half uur enthousiast bezig kopieën te maken van documenten die hij onlangs te pakken heeft gekregen. Gutschein snuffelt in de berg slecht leesbare stencils die de documentalist al door het Xeroxapparaat heeft gehaald.
‘Wat is dit?’ vraagt hij nieuwsgierig.
‘Geschriften van Kommune I,’ zegt Drechsler. ‘Heel zeldzaam.’
‘Kommune I?’
Drechsler moet het de PR-medewerker uitleggen. Een woongroep in Berlijn, die in 1967 is gevormd en die tot het eind ‘69 heeft uitgehouden. ‘Een brandpunt van de buitenparlementaire oppositie.’
‘Hm, hm.’ Gutschein buigt zich over de tekst die bovenop ligt.
‘Voorzichtig,’ zegt Drechsler, het zijn originelen, die zijn kwetsbaar. Die stencils, dat is hopeloos spul. Je kunt er misschien 100 stuks afdrukken en de laatste exemplaren van een oplage zijn nauwelijks leesbaar.
‘Dat mag je wel zeggen,’ zegt Gutschein, op de letters turend.
‘Het zijn strijdschriften. Die lui wilden een samenlevingsvorm tot stand brengen die een provocatie was van de burgerlijke kleinfamilie.’
‘Toe maar.’
‘Ze meenden dat uit de kleinfamilie het fascisme is voortgekomen. Ze zagen het gezin als een soort gevangenis, waarin mannen en vrouwen door hun onderlinge afhankelijkheid worden belemmerd in hun persoonlijke ontplooiing.’
‘De kleinfamilie moet kapot gemaakt worden,’ zegt Gutschein sarcastisch.
‘Hm,’ zegt Drechsler, die uitspraak proevend, ‘ik zie niet dadelijk dat ze daar ongelijk in hadden.’
‘In ieder geval hebben ze het niet lang volgehouden.’
‘Langer dan Kommune II,’ zegt Drechsler. ‘Die wilden het leven in een collectief verbinden met politieke arbeid, maar dat knapte al na een jaar.’
‘Kommune I,’ zegt Gutschein peinzend, ‘het komt me toch bekend voor. Waren dat niet die lui die voor seksuele promiscuïteit waren?’
‘Ze brachten het zelfs in de praktijk,’ zegt Drechsler boosaardig. ‘Ze waren aanhangers van de theorieën van Wilhelm Reich. De orgone-accumulator, ik weet niet of je daar ooit van gehoord hebt. Het zal wel niet op het curriculum staan van de faculteit geschiedenis.’
Dat is inderdaad zo.
‘Ik ben niet zo’n voorstander van promiscuïteit,’ zegt Gutschein.
‘Ik wel,’ zegt Drechsler. ‘En ik weet er inmiddels alles vanaf. Mijn vriend noemt me wel eens “de orgone-expert”.’
‘En die Staüberle-Konopka-lui?’
Drechsler tuit zijn lippen. ‘Die weten daar ook wel het nodige van,’ zegt hij. ‘Eva Richter bijvoorbeeld heeft zich er tijdens haar studie in verdiept. En ze kende ook wel mannen uit de communes. Maar het Roodfront is meer van de één-op-één-relaties. In ieder geval in theorie.’
‘Dat is tenminste iets.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten