Het misverstand laat zich maar moeilijk uit de weg ruimen, en als dat eenmaal gelukt is, lijkt het wel of de advocaat zich persoonlijk beledigd voelt. Hij begint Sophie te ondervragen, op een geërgerde toon, bijna of ze een verdachte is van een misdrijf.
‘Dus u wilt scheiden,’ vraagt hij.
Sophie kijkt Penny hulpzoekend aan.
‘Ja natuurlijk wil ze scheiden,’ zegt die.
‘Dat zou ik graag van mevrouw zelf horen,’ zegt de advocaat.
Sophie knikt bedeesd.
De advocaat knikt terug. En begint een serie vragen op haar af te vuren. Sophie, haar blik vast op Magda gericht, geeft hem gedwee antwoord. Als hem duidelijk wordt wat de aanleiding is voor Sophies scheidingswens, wordt zijn gezicht strakker. ‘Hebt u aangifte gedaan van mishandeling? vraagt hij. ‘Bent u onlangs nog mishandeld?’ ‘Hebt u getuigen?’ ‘Hoe lang speelt deze kwestie al?’
Pas na geruime tijd komen de kinderen ter sprake. ‘Twee zonen?’ Weiningers gezicht krijgt een uitdrukking van maar nauwelijks verborgen afschuw. ‘Ja, ja,’ zegt hij. ‘Ja, ja.’ Dat zag er niet best uit. Dit was een buitengewoon penibele situatie. Ja, ja. Dit soort kwesties, daarbij had je doorgaans alleen maar verliezers.
Het draait er op uit dat Weininger Sophie, zij het niet met zoveel woorden, aanraadt zich maar bij de situatie neer te leggen. Maar dat laat Penny niet op zich zitten. ‘Wat is dit nu voor onzin,’ roept ze. Is dit wat Herr Gerhard hem gevraagd heeft te doen? Dan kan hij maar beter weer vertrekken.
Maar dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten