Hij legt haar de details uit. De stapjes die gezet moeten worden. De rechtbanken die een rol gaan spelen. Het duizelt Magda. Ze bedenkt wel tien keer hoe ongelukkig het uitkomt dat juist nu Penny er niet is. En net zo vaak hoe blij ze is dat Sophie dit allemaal niet hoeft te horen. Maar Herr Weininger is erg geduldig. En meevoelend. Natuurlijk, zegt hij. Hij begrijp het maar al te goed. Dit zijn zulke nare dingen. Dit is echt een beetje een hel, waar ze doorheen moeten. Maar er zijn een heleboel mensen die door deze hel zijn gegaan. En die uiteindelijk blij zijn dat ze het gedaan hebben. En ja, natuurlijk, hij heeft heel goed gezien hoe die arme mevrouw Dreifuss lijdt onder deze situatie. En het is maar goed dat ze door twee zulke lieve en verstandige vriendinnen wordt opgevangen. Ze moeten de moed niet laten zakken, want het ziet er misschien op de korte termijn allemaal somber uit, maar hij kan Frau Gerhard verzekeren, als je in staat was op wat langere termijn te kijken, dan zou je zien dat hun zaak zeker niet kansloos is. In tegendeel zelfs. Hij heeft er het volste vertrouwen in dat er uiteindelijk een bevredigende, een heel bevredigende regeling uit de bus zal komen.
Het is al vier uur geweest, en de jongens komen dadelijk thuis van school. Magda laat Herr Weininger uit. Bij de voordeur draait de advocaat zich om. Hij legt een arm om Magda’s schouders en knijpt daar zachtjes in, terwijl hij zich over haar oor buigt en op gedempte toon zei: ‘U moet volhouden, Frau Gerhard, u moet volhouden. Dan beloof ik u dat alles goed komt.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten