De volgende dag is Weininger al om elf uur present. Ditmaal zijn zowel Sophie als Penny thuis. De advocaat komt handenwrijvend binnen en schaart zich in hun midden.
‘Het valt mee, lieve dames, zegt hij. ‘Het valt mee.’
‘Wat valt mee?’ zegt Penny ongerust.
‘Ik heb vanmorgen contact gehad met mijn confrater,’ zegt de advocaat, ‘en ik kan u meedelen dat zijn cliënt zich erbij neerlegt dat de zorg voor de kinderen voorlopig aan Frau Dreifuss wordt toevertrouwd.’
‘De zorg voor de kinderen?’ roept Penny verontwaardigd.
Ze werpt een blik op Sophie, die nauwelijks laat merken dat wat er gezegd werd tot haar is doorgedrongen.
‘O, lieve mevrouw Dreifuss,’ zegt de advocaat bezorgd.’ Dit soort zaken is zo ingewikkeld.’ Hij werpt een snelle blik op Magda, die er blozend bij zit. Daarna legt hij geduldig nog een keer uit wat hij haar gisteren al verteld heeft.
Als hij klaar is, heeft Sophie nog steeds geen vin verroerd. Haar gezicht is onbewogen. Alleen haar vingers friemelen.
‘Wat vind jij, Sophie?’ zegt Penny.
He?
Penny buigt zich voorover en pakt haar hand. Ze begint stapje voor stapje de boodschap van de advocaat nog een keer uit te leggen.
Magda staat op en liep naar de keuken. De advocaat volgt haar. In de keuken gooit Magda de koffie weg, die al sinds half tien staat te pruttelen, en begint verse koffie te zetten. De advocaat staat achter haar. ‘Ik maak me zorgen, Frau Gerhard’, fluistert hij. ‘Ik maak me ernstige zorgen.’ Zijn adem is fris, pepermuntig; gedistingeerd, zoals zijn uiterlijk. ‘Weet u zeker dat Frau Dreifuss tegen deze situatie is opgewassen?’
Magda draait zich om. ‘Wat bedoelt u?’ zei ze.
‘Ze ziet er niet goed uit.’
‘Het gaat haar niet in de koude kleren zitten,’ zegt Magda, pinniger dan eigenlijk haar bedoeling is.
‘Ze ziet er helemaal niet goed uit.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten