‘Hoe lang denk jij dat dit gaat duren?’ zegt Sophie na een tijdje.
‘Je kunt zo lang blijven als je wilt.’
‘Maar kan dat wel?’ zegt Sophie. ‘Misschien kan ik beter mijn moeder…’
‘Je moeder staat hier helemaal buiten,’ zegt Magda vinnig.
Ze zwijgen weer.
Buiten klinkt een geluid. Een gerammel. Alsof er een vuilnisemmer wordt omgeschopt.
Magda staat op en liep naar het raam. Voorzichtig trekt ze het gordijn een stukje opzij. Er loopt iemand over de stoep. Voorbij het huis, en verder, tot hij door de heg aan het gezicht wordt onttrokken. Even later komt hij terug. Hij loopt raar. Hij slingert een beetje. Of hij op het punt staat om te vallen. Pas als hij in het licht de straatlantaarn komt, een eind voorbij het huis, herkent Magda hem.
Hans-Peter.
Hij is dronken.
Hij treuzelt een poosje, bij een vuilnisemmer die hulpeloos op de stoep ligt.
Dan draait hij zich om.
Achter zich voelt Magda een beweging. Sophie komt bij haar staan, en trekt het gordijn verder open. Hans-Peter Dreifuss loopt terug, tot hij midden voor het huis Am Kuhlendahl staat. Daar steekt hij een vuist op.
‘Potten,’ schreeuwt hij. ‘Potten. Vieze vuile potten.’
Hij zet een stap in de richting van het huis, maar het is of hij tegen een onzichtbare, verende wand oploopt, en hij wankelt weer achteruit, tot hij struikelt over de stoeprand, en op handen en voeten op straat terecht komt. Ze horen hem onduidelijk sputteren en snikken, tot er een buurman bij komt staan, die hem helpt op te staan, en die met hem wegloopt naar links.
Sophie staat het lijkbleek aan te kijken.
Magda slaat haar armen om haar heen en drukt haar hard tegen zich aan.
Of ze haar kind is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten