Later, de plaspauze is tot een goed einde gebracht, en de laatste voorbespreking met zijn delegatie afgerond, mengt Brandt zich, in het gezelschap van Walter Scheel, opnieuw tussen de journalisten. Geen ondervraging dit keer, maar een informeel gesprek, met een sigaartje en een glas whisky. Wat komt ter sprake? Oostpolitiek, Oostpolitiek. Uiteraard het verdrag dat onlangs is gesloten in Moskou. Heel relaxt. Dat is allemaal goed verwerkt.
‘De Russen zijn echt ongelofelijk,’ zegt hij. ‘Toen ik in augustus in Moskou was…’ Hij onderbreekt zichzelf. ‘Dat was overigens een drama op zich,’ zegt hij. ‘Dat weet u nog wel. Scheel hier, belde om me te vragen mijn vakantie te onderbreken. Ik zat met Rut en de kinderen in Noorwegen. Maar ze wilden per se dat ik er zelf bij zou zijn om het verdrag te ondertekenen.’
‘Ze vertrouwden het toch niet helemaal.’
‘Nee, nee, het was een kwestie van publiciteit. Dat hadden ze goed gezien.’
‘Ze wilden dat de nummer één zelf in Moskou was.’
‘Yep.’ Brandt barst in lachen uit. ‘Maar dat wilde ik niet vertellen,’ gaat hij verder. ‘Wat ik wilde vertellen, Brezjnev, die was er ook bij. Ik weet niet, kennen jullie die eigenlijk? Ja, precies. De secretaris-generaal. Een coming man. Die vond me geloof ik wel interessant. En hij zag de kans schoon om zichzelf een treetje hoger te manoeuvreren. Want hij gaf te kennen dat hij het op prijs zou stellen om afzonderlijk met mij te spreken. Hij stak uiteindelijk een toespraak af van twee uur. Twee uur, mijne heren. Helemaal voorgelezen van een stapel papier die hij voor zich had liggen. Ik antwoordde hem zo goed en zo kwaad als het ging. En toen had hij in tweede termijn nog zo’n toespraak. Maar dat is nog niet alles.’ Brandt knijpt zijn ogen tot spleetjes. ‘Aan het eind kwam hij bij me staan en vroeg vertrouwelijk of ik wel wist dat ik binnen de partij niet alleen vrienden had. Maar in ieder geval kon ik vertrouwen op, hij haalde een briefje uit de zak van zijn colbert en las gewichtig twee namen voor die ik hier maar niet zal herhalen. U zou er misschien weet ik wat van denken.’
Hij barst opnieuw in lachen uit, en Scheel lacht mee als een boer die kiespijn heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten