302. Aftermath

[Wat voorafging]

Brandt kijkt naar Guillaume, die een kleine verzorgde man is van een jaar of vijfenveertig. Een beetje kleurloos. Typisch een bureaucraat, maar een nuttige. Guillaume knikt. 22 december. In Berlijn. Dat moet te regelen zijn.
‘Als de buitenparlementaire oppositie geen roet in het eten gooit,’ zegt Bahr.
‘Zoals?’
‘De anarchisten. Het Roodfront.’
‘Die laten we in de gaten houden,’ zegt Brandt met enigszins dubbele tong. Hij schenkt zijn glas bij uit een van de flessen die op het bijzettafeltje zijn uitgestald.
‘U drinkt teveel, Willy,’ zegt Guillaume bezorgd.
Brandt kijkt hem geërgerd aan, maar schuift zijn whiskyglas weg.
Even later, nipt hij er toch weer aan. ‘De radicalen zijn geen politieke factor,’ zegt hij. ‘En we weten precies wat daar omgaat.’
‘Vergeet dat maar,’ zegt Bahr bokkig. ‘De NPD is er beter geïnfiltreerd dan onze eigen mensen.’
‘De NPD is ook geen politieke factor.’ zegt Brandt.
‘Dat is een stokpaardje,’ zegt Bahr scherp. ‘En een onderschatting. Ik heb je daar al eerder voor gewaarschuwd. Veel mensen denken zo. Jij laat je misleiden doordat ze relatief weinig stemmen krijgen.’