Meer komen ze pas te weten als vanaf zes uur de andere groepsleden uit Berlijn binnendruppelen. Helmut Schöngeist arriveert als eerste, in het gezelschap van Teeny. Schöngeist is bleek en stil, maar Teeny is opgefokter dan Konopka haar ooit eerder heeft gezien. Ze rijdt in Konopka’s donkergroene Volkswagen, die een lelijke schuurplek heeft opgelopen op het voorspatbord. Maar Teeny wuift dat weg. ‘Ongelukje,’ zegt ze. ‘Niet belangrijk.’
Hans en Gretel zelf arriveren pas tegen acht uur. In een BMW, met een kofferbak vol geld. Ze verdwijnen onmiddellijk met Liliane naar haar vrienden - die natuurlijk doodsbang zijn, maar het uiteindelijk niet aandurven de revolutionaire kopstukken onderdak te weigeren. De laatste Berlijners zijn Andrea Tielmeyer en Herbert Schultz, twee nieuwe gezichten. Zij komen per vliegtuig, maar ze verdwalen op weg van het vliegveld naar het Hauptbahnhof, en kunnen pas ‘s avonds laat worden opgepikt.
Paniek, paniek, paniek. De bungalow in Wörth blijkt een duurbetaald krot, met maar drie bedden en sanitaire voorzieningen die nauwelijks die naam mogen hebben. Hans en Gretel blinken uit door afwezigheid. De groepsleden zijn onhandelbaar. Raabe is niet in staat leiding te geven, Teeny is permanent door het dolle heen en Schöngeists apathie is zorgwekkend. Andrea en Herbert zitten ieder in een eigen hoek te mokken. Ze kunnen het slecht met elkaar vinden.
Na de eerste nacht, die de meeste groepsleden rillend, in dekens gewikkeld, op de vloer doorbrengen, vertrekt Uwe Kranz met Bauschwitz naar Colmbach, om de NSU op te halen en matrassen en dekens uit de safehouses in Heidelberg, Manderscheid en Keulen. Die avond wordt er een Matratzenlager ingericht en kan er eindelijk fatsoenlijk worden geslapen. Maar de stemming wordt er niet beter op. Maandag probeert Konopka een scholing te organiseren, maar daar is geen belangstelling voor. Er wordt wel veel in groepjes gepraat. En geschreeuwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten