[Wat voorafging]
De volgende ochtend vertrekken ze tegen tien uur. Ze rijden in de groene Volkswagen, waar Konopka, nu Teeny hem van Berlijn naar Frankfurt heeft gereden, weer over kan beschikken. Schneider is aanvankelijk zwijgzaam, ontoeschietelijk. Hij kijkt toe terwijl ze op haar gewone, harkerige manier haar weg zoekt naar de A5. Pas als ze op de snelweg zitten, doet hij zijn mond open.
‘We zijn weer in de markt, he?’ zegt hij met zijn kenmerkende, wat schorre stemgeluid.
Ze zwijgt wantrouwig.
Hij stoot haar aan. ‘Wat denk je?’ vraagt hij. ‘Een kwartje voor je gedachten!’
‘Geen kwartje waard,’ zegt ze.
‘Hm,’ zegt Schneider. Hij kijkt haar sluw aan. ‘Je begint marktgericht te denken.’
Konopka glimlacht zuur. ‘Hoe heb je ons gevonden?’ vraagt ze
‘Jullie gevonden?’ zegt Schneider. Hij maakt een gebaar van telefoneren. ‘Via Berlijn natuurlijk.’ Hij kijkt haar onderzoekend aan. ‘Wat heb je?’
Ze schudt het hoofd.
‘Je hebt er de pest in,’ zegt hij.
‘Wat heb je uitgevoerd?’ zegt ze.
Schneider haalt zijn schouders op. ‘Zaken,’ zegt hij.
‘Voor Hans en Eva?’
Maar daar moet hij om lachen. Welnee, zegt hij. Zijn eigen business.
’Wat voor business?’ zegt ze.
Hij grijnst en hangt een glad verhaal op over zijn drugsnetwerk in het Ruhrgebied. Hij heeft de distributie de laatste weken geperfectioneerd, zegt hij. Manny en Doll, zijn voormalige lijfwachten, runnen nu de zaken. De omzet is gestegen tot boven de tien kilo per week. En hij denkt er over nog verder uit te breiden…
‘Ja, ja,’ zegt ze. ‘En Roodfront?’
‘Hoezo Roodfront?’
‘Ik vraag me af, waarom ben je eigenlijk teruggekomen,’ zegt ze.
Hij haalt zijn schouders op. ‘Heimwee,’ zegt hij.
‘Heimwee?’
‘Zie je me als een drugshandelaar?’
‘Ik weet niet hoe ik je zie.’
Hij grinnikt en pakt zijn shag om een sigaret te draaien.
‘Doe mij er ook maar een,’ zegt ze.
‘Rook je geen Gauloises meer?’
Ze klopt zich op de borst om aan te geven dat ze last heeft van de zware tabak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten