[Wat voorafging]
‘Weet je,’ zegt hij, ‘het knaagde.’ Hij is misschien ideologisch niet zo sterk, maar de strijd tegen het systeem, dat is hem ernst. Daar kan ze rustig van uit gaan.
Ze lacht. De zachtere gevoelens steken al weer de kop op.
‘Maar het ziet er niet goed uit, he?’ vervolgt hij
‘Dat valt wel mee,’ zegt ze snel.
‘Ze vechten elkaar de tent uit.’
‘Het hoort erbij. Dingen moeten uitgediscussieerd worden. En we boeken resultaten.’
‘Zoals?’
Ze haalt haar schouders op. Maar de verleiding om te praten is te groot. ‘In het voorjaar starten we een groot offensief,’ zegt ze. Met inschakeling van zoveel mogelijk medestanders. Propaganda. En agitatie. Op een breed front. Op universiteiten. Hogescholen. In bedrijven. ‘En er komen gecoördineerde acties. Waarmee we de repressie echt aanzienlijke schade kunnen toebrengen.’ Ze laat zich meeslepen door haar woorden, en begint een ideologische verhaal af te steken. ‘Arbeidsonrust, dat is essentieel,’ zegt ze. ‘We moeten er voor zorgen dat we de werkende mensen nu overtuigen van de gerechtvaardigdheid van onze strijd. We moeten ze laten zien hoe verstikkend de greep is van het systeem. Dat wat welvaart genoemd wordt, in feite een fooi is, waarmee ze worden afgekocht. Door de rijken, die zelf in hun jets over de oceaan vliegen, en zeilcruises maken over de Middellandse Zee.’
Retoriek, maar nu ze eenmaal aan het praten is, vloeien de woorden rijkelijk die ze twee weken lang niet over haar lippen heeft kunnen krijgen. Ze begint over klassejustitie. Over wantoestanden in de gezondheidszorg. Het gebrek aan inspraak en medezeggenschap in de bedrijven. De grondspeculatie. Hoe staat het met de emancipatie? Een minimumloon voor vrouwen? De abortuswetgeving? Kijk eens naar de pensioenfondsen. De miljarden die daar worden opgestapeld, waarvan maar een miniem deel ten goede komt aan de arbeiders die ze bijeen hebben gebracht. Denk aan, denk aan Vietnam. Aan Zuid-Amerika. Aan de bewapeningswedloop. Ze raakt zo begeesterd dat ze struikelt over haar woorden. ‘Wat we moeten bereiken,’ zegt ze, ‘is de bundeling van krachten van links. We moeten samenwerking tot stand brengen met alle echt progressieve organisaties. Studenten. Marxisten-leninisten. De maoïstische groeperingen…’
Schneider knikt.
Ze zwijgt.
Hij zwijgt.
Ze lacht. De zachtere gevoelens steken al weer de kop op.
‘Maar het ziet er niet goed uit, he?’ vervolgt hij
‘Dat valt wel mee,’ zegt ze snel.
‘Ze vechten elkaar de tent uit.’
‘Het hoort erbij. Dingen moeten uitgediscussieerd worden. En we boeken resultaten.’
‘Zoals?’
Ze haalt haar schouders op. Maar de verleiding om te praten is te groot. ‘In het voorjaar starten we een groot offensief,’ zegt ze. Met inschakeling van zoveel mogelijk medestanders. Propaganda. En agitatie. Op een breed front. Op universiteiten. Hogescholen. In bedrijven. ‘En er komen gecoördineerde acties. Waarmee we de repressie echt aanzienlijke schade kunnen toebrengen.’ Ze laat zich meeslepen door haar woorden, en begint een ideologische verhaal af te steken. ‘Arbeidsonrust, dat is essentieel,’ zegt ze. ‘We moeten er voor zorgen dat we de werkende mensen nu overtuigen van de gerechtvaardigdheid van onze strijd. We moeten ze laten zien hoe verstikkend de greep is van het systeem. Dat wat welvaart genoemd wordt, in feite een fooi is, waarmee ze worden afgekocht. Door de rijken, die zelf in hun jets over de oceaan vliegen, en zeilcruises maken over de Middellandse Zee.’
Retoriek, maar nu ze eenmaal aan het praten is, vloeien de woorden rijkelijk die ze twee weken lang niet over haar lippen heeft kunnen krijgen. Ze begint over klassejustitie. Over wantoestanden in de gezondheidszorg. Het gebrek aan inspraak en medezeggenschap in de bedrijven. De grondspeculatie. Hoe staat het met de emancipatie? Een minimumloon voor vrouwen? De abortuswetgeving? Kijk eens naar de pensioenfondsen. De miljarden die daar worden opgestapeld, waarvan maar een miniem deel ten goede komt aan de arbeiders die ze bijeen hebben gebracht. Denk aan, denk aan Vietnam. Aan Zuid-Amerika. Aan de bewapeningswedloop. Ze raakt zo begeesterd dat ze struikelt over haar woorden. ‘Wat we moeten bereiken,’ zegt ze, ‘is de bundeling van krachten van links. We moeten samenwerking tot stand brengen met alle echt progressieve organisaties. Studenten. Marxisten-leninisten. De maoïstische groeperingen…’
Schneider knikt.
Ze zwijgt.
Hij zwijgt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten