319. Bad Rothenfelde

[Wat voorafging]

Een politiestaat, had ze gezegd, in laatste instantie een politiestaat. Schneider had zijn typerende schorre lachje laten horen. En het was natuurlijk onzin. Of toch niet? 
Paranoia. Hysterie. Ze is langzaam maar zeker een beetje gek aan het worden, denkt ze, in de krankzinnige situatie waarin ze zich heeft gemanoeuvreerd. Ze deugt niet voor deze illegaliteit. Ze kan niet tegen de chaos. Tegen de ordeloosheid. Tegen de manier waarop iedere poging die ze doet om orde te scheppen als vanzelf ontaardt in nieuwe chaos. In ergere chaos. Ze kan niet tegen de manier waarop Hans en Eva, vooral Eva, iedere zet die zij doet om in te kaderen, om richting te geven, om ideologisch te rechtvaardigen, nonchalant, bijna spelenderwijs beantwoorden met een tegenzet die de chaos bevestigt. Ze ontzenuwen haar. Ze moedigen haar aan om de beweging te onderbouwen, om een ideologisch kader te scheppen, en als ze dat probeert, logenstraffen ze het. Alsof dat juist de bedoeling is. Of ze gestraft moet worden. Waarschijnlijk…
Haar gedachten dwalen naar de geruchten over een aanslag op Brandt.
Waar kwam dat vandaan? Van Eva. Waarschijnlijk van Eva.
Maar hoe is dat mogelijk?
Of van Gerhard?
Nee, Gerhard kun je niet verdenken van verborgen agenda’s. Gerhard doet gewoon zijn werk. Hij is een politieman. Hij werkt bij de Federale Recherche, bij een of andere Sicherungsgruppe…
Maar de overheid houdt zich niet bezig met aanslagen…
Maar Gerhard heeft geprobeerd Schneider te rekruteren. 

En hij heeft als eerste Brandt ter sprake gebracht…
Gerhard! Om de chaos nog groter te maken. Om haar nog eens extra te straffen. 

Hoe lang heeft haar verhouding met Gerhard geduurd? Meer dan een jaar. Zeker. Wel tot in ‘68, denkt ze. Tot kort nadat zij en Stuhl uit elkaar gingen, en zij zelf, machteloos slachtoffer van haar politieke noodlot, in steeds radicaler vaarwater terecht kwam. In een steeds grotere chaos. In een steeds grotere gekte. Wat was de laatste keer geweest? Een of ander motel. Zo’n afgebladderde tent, in weer en wind. Een verschrikking. Een straf…
En hij had geen idee…
En nu was hij weer opgedoken…
Met dat verhaal over Brandt…
Met, met…
Nee.
Vergeet het maar. Vergeet het maar allemaal.