Punctueel als altijd, is Gerhard om tien voor twaalf ter plaatse. Meyer is kennelijk nog niet gearriveerd. Gerhard bestelt koffie aan de bar, en neemt zijn kopje mee naar een van de zitjes voor het raam. Hij drinkt zijn koffie en kijkt door de beregende ruit naar buiten. Om twaalf uur precies komt er een vrouw binnen. Ergens in de veertig, niet onknap, met een glimmend opgemaakt gezicht, en kortgeknipt donker haar. Ze draagt een modieuze trenchcoatachtige regenjas, over haar schouder hangt een grote beige tas, bijna van het formaat van een aktetas. Ze weet blijkbaar precies wat ze wil, want ze schuift zonder aarzeling bij hem aan.
‘Gerhard?’ zegt ze.
‘Pardon?’
‘Ik wil ook graag koffie.’
Hij knikt, en steekt twee vingers op naar de man achter de bar.
‘Meyer is verhinderd,’ zegt de vrouw. Ze tilt een hand boven het tafeltje en wacht tot hij die schudt.
‘Gudrun Treppke,’ zegt ze.
‘Gudrun Treppke.’
Ze zwijgt even, terwijl de barman twee kopjes koffie voor hen neerzet.
‘We wilden toch graag even met u praten,’ zegt ze dan.
‘Is er iets te bespreken?’
‘Een heleboel,’ zegt ze.
‘Ik heb niet veel te melden,’ zegt hij.
Ze pakt haar koffiekopje, en blaast erover voor ze voorzichtig met uitgestoken dameslippen een slokje neemt. ‘Dat is de vraag,’ zegt ze. Ze zet het kopje neer en veegt verstrooid met haar vinger langs de vlek die haar lipstick heeft achtergelaten. ‘Vindt u het erg als ik u wat vragen stel?’
‘U gaat uw gang maar.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten