[Wat voorafging]
Gerhard haalt zijn auto op en rijdt woedend naar het Polizeiamt in Oberhausen, waar Dehmel in zijn rommelige kantoor aan de telefoon zit. Gerhard kijkt even toe, maar al snel verliest hij zijn geduld, hij draait zich om en laat zijn vinger langs de stoffige wetboeken glijden die tegen de wand staan. Tot Dehmel de hoorn op de haak legt.
‘Emmerich.’
‘De surveillancerapporten,’ zegt Gerhard.
‘Welke surveillancerapporten?’
‘Die Schneider-zaak, je weet wel…’
Dehmel trekt een zuinig gezicht.
‘Ik heb je hulp nodig.’
Dehmel maakt een afwerend gebaar. ‘Ik weet van niks,’ zegt hij.
Gerhard perst zijn lippen op elkaar. ‘O,’ zegt hij. ‘Staat de zaak er zo voor.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Je hebt je handen ervan afgetrokken.’
‘Waar vanaf?’ zegt Dehmel.
Gerhard klakt geërgerd met zijn tong. ‘Hè man, toe nou,’ zegt hij. ‘Ik heb echt even je hulp nodig.’
‘Ben je er nog steeds mee bezig?’
‘Losse eindjes,’ zegt Gerhard.
‘Losse eindjes, losse eindjes…’
‘Ik neem aan dat je me niet twee mensen ter beschikking kunt stellen?’
‘Je moet naar Düsseldorf gaan,’ zegt Dehmel ernstig. ‘Naar de Verfassungsschutz.’ Maar hij zoekt al tussen de rommel op zijn bureau, en overhandigt Gerhard na enig zoeken de rapporten die zijn opgemaakt door de observatieteams die begin november zonder veel succes hebben geprobeerd Schneider in het oog te houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten