Geschokt en boos legt Gerhard de hoorn op de haak. Hij trekt zijn jas aan en stapt in zijn auto om naar het steunpunt in Düsseldorf te rijden. Daar treft hij tot zijn verbazing alle drie de liaisonmedewerkers aan. Karl en Hannes zijn druk bezig de stellages af te breken die ze de vorige maand hebben opgebouwd. Het bed is weer uit elkaar gehaald, en het bureau is teruggezet op de plaats waar Gerhard het had geparkeerd voor ze hun entree maakten. De archiefdozen liggen netjes op een stapel bij Ilse, die, met een sigaret in de mond, aan een marinegrijze shredder zit te morrelen.
‘Wat is hier aan de hand?’ zegt hij.
‘O Herr Gerhard,’ zegt Karl geschrokken. ‘We verwachtten u niet.’
‘Wat zijn jullie aan het doen?’
Karl kijkt hulpzoekend om zich heen. ‘Bent u niet op de hoogte?’
‘Het steunpunt is opgeheven, meneer,’ zegt Ilse.
‘Wie heeft dit bedacht?’
‘Dat weten wij niet, meneer,’ zegt Hannes. ‘Daarover moet u de Verfassungsschutz bellen. Herr Winckelmann? Of misschien zijn baas? Commissaris Spiess?’
Gerhard draait zich op zijn hakken om en pakt de deurkruk.
‘O wacht, ‘ zegt Ilse. ‘Herr Gerhard?’
Hij stopt en draait zich opnieuw om.
‘Wat moeten we doen met de Roodfrontdossiers?’
Hij aarzelt.
‘Ze zijn van u natuurlijk,’ zegt ze. ‘Maar we kunnen ze ook meenemen als u dat wilt? Of we kunnen ze door de shredder doen?’ Ze klopt op het apparaat naast haar.
‘Ja, dat is goed,’ zegt Gerhard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten