335. Paranoia

[Wat voorafging]

Als hij een half uur later de deur uit gaat om sigaretten te halen, slaat de paranoia toe. Een auto aan de stoep in de Dransdorfer Straße, met achter het stuur een jongeman die ongeïnteresseerd voor zich uit zit te staren. Later, bij de kiosk, opnieuw jongemannen die ostentatief niets staan te doen. Een jonge vrouw in een modieuze beige regenjas die aan haar paraplu staat te morrelen. Als er een bus stopt, stapt Gerhard impulsief in, en koopt een kaartje. Er stapt niemand anders in.
Hij laat zich naar het station vervoeren, waar hij een tijd doelloos ronddrentelt, koffie drinkt, en uiteindelijk besluit een treinkaartje te kopen naar Osnabrück. Daarvandaan neemt hij de bus naar het familiehotel waar hij een paar weken geleden heeft gegeten. Am Waldstuben. Hij huurt er een kamer op de eerste etage, aan de voorkant. Voor een week, met de mededeling dat hij moet werken aan een belangrijk rapport. En dat hij niet gestoord wil worden.
De volgende ochtend is zijn paniek weggeëbd. Hij ontbijt vroeg, kijkt een krant door - weinig interessant nieuws - en reist naar Düsseldorf voor zijn afspraak met Rochus Winckelmann. Het weer is nog steeds slecht, en het landschap dat op zijn reis aan hem voorbijtrekt spiegelt de stemming van kalme melancholie die zich van hem heeft meester gemaakt. Wat hij precies wil bereiken met zijn gesprek met Winckelmann staat hem maar vaag voor ogen. Het enige is dat de behoefte om zijn nieuwe inzicht in de achtergrond van deze operatie met iemand te delen onweerstaanbaar is.
Maar het komt er niet van.