De rest van Gerhards dag gaat voorbij met wachten op een telefoontje van Pressler. Met ongedurig ronddrentelen in de flat, roken, uit het raam kijken, de kranten doorbladeren. Denken. Uiteindelijk haalt hij zijn notitieboekje tevoorschijn en zoekt het nummer op van Rochus Winckelmann in Düsseldorf.
Die is aanwezig, en reageert geschrokken als Gerhard zich meldt.
‘O Emmerich,’ zegt hij. ‘Wat een beroerde zaak.’
‘Jullie hebben er genoeg van, he?’
‘Spiess heeft de stekker er uit getrokken. Hij zei dat er geen rendement was.’
‘Dat heeft hij aardig geschoten.’
‘Ja, wat dacht je,’ zegt Winckelmann verdedigend, ‘dat wij niet volgen wat daar gebeurde.’
‘Daar gebeurde helemaal geen fluit,’ zegt Gerhard boos. ‘En vorige week was het steunpunt het halve weekend onbemand.’
‘Onbemand?’ zegt Winckelmann. ‘Daar moet ik dan een notitie van maken.’
‘Doe maar niet,’ zegt Gerhard. ‘Het maakt niet uit.’
‘Ja maar het is niet de mentaliteit die wij verwachten…’
‘Het zijn maar broekjes,’ zegt Gerhard.
‘Het is allemaal misgelopen, he.’
‘Ik weet het niet,’ zegt Gerhard.
Hij zwijgt. Winckelmann zwijgt.
‘Het lijkt er op dat het op een ander niveau terecht is gekomen,’ zegt Gerhard.
‘Zo?’
‘Wil je nog een keer met me praten?’
‘Waarover?’
‘Over infiltraties.’
‘Heeft dat nog zin?’
‘Over hoe dat wordt aangestuurd, en waar dat op kan uitdraaien. Waar dat uiteindelijk op kan uitdraaien.’
‘Ik weet het niet,’ zegt Winckelmann aarzelend. ‘Denk je dat…’
‘Niet over de telefoon.’
‘Je wilt praten?’
‘Ja.’
‘Hm,’ zegt de man van de Binnenlandse Veiligheidsdienst onwillig. Maar uiteindelijk stemt hij toe in een gesprek. ‘Morgenochtend,’ zegt hij. ‘Maar ik heb weinig tijd. Om elf uur? Dan kan ik wel een half uur vrijmaken.’
‘Op kantoor?’
‘Nee, niet op kantoor. Ken je Zum Kron?’
‘In Düsseldorf?’
‘Aan de Königsallee.’
‘Ik zal er zijn,’ zegt Gerhard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten