Pas na het middaguur zijn ze bij de flat in Raderthal. Er is kennelijk geen bewaking aanwezig. Irmgard Konopka rijdt de Volkswagen pal voor de ingang, en botst daarbij nog een keer met haar voorwiel tegen de stoeprand. Hij stapt uit. Kijkt haar nog eens aan, maar ze staart voor zich uit. Hij duwt het portier in het slot.
Ze rijdt weg.
Gerhard vist de sleutel van de flat uit zijn broekzak, en gaat naar binnen. De brievenbus in de hal is leeg. Als hij de betonnen trap oploopt naar de eerste verdieping, zijn de echo’s harder dan normaal, maar dat kan zijn omdat er een halfverborgen, zeurende hoofdpijn achter zijn voorhoofd knaagt. Hij treft de flat aan in de staat waarin hij hem op 7 december heeft achtergelaten. De resten van de lunch staan nog op tafel, met eromheen de kranten die hij heeft doorgewerkt om erachter te komen of er iets bekend is gemaakt over het ongeluk van Lopez. Hij veegt ze bij elkaar en stopt ze in de vuilnisbak. De afwas zet hij in de gootsteen en hij neemt een aspirientje.
Daarna pakt hij de telefoon. Hij moet Winckelmann bellen. Uitleggen waarom hij dinsdag niet is komen opdagen. Wat de reden is waarom hij hem wilde spreken.
‘Gerhard,’ zegt hij als de man uit Düsseldorf de telefoon oppakt.
‘O godverdomme,’ zegt Winckelmann. ‘Emmerich! Wat verschrikkelijk’
‘Wat is er?’ zegt hij.
‘Heb je het nog niet gehoord?’
Gerhard zwijgt.
‘Je vrouw,’ zegt Winckelmann. ‘Magda.’
‘Magda?’
‘Een ongeluk.’
‘Ik snap het niet?’
‘Ik heb vanmorgen al geprobeerd je te bellen.’
‘Wat bedoel je, een ongeluk?’
‘Een treinongeluk,’ zegt Winckelmann. ‘In het Broicherwald.’
‘Waar?’
‘Het Broicherwald.’
‘Sorry, ik versta het niet.’
‘Er is daar een spoorlijn,’ zegt Winckelmann. ‘Enkelspoor. Alleen nog in gebruik voor vrachtvervoer. Je vrouw heeft naar het schijnt een ochtendwandeling gemaakt. In het Broicherwald. Op een bosweg, die die spoorlijn kruist. Een onbewaakte overweg…’
‘Wanneer?’ zegt Gerhard.
‘O Emmerich, godverdomme, een kans van één op honderdduizend. Er rijden daar nauwelijks treinen. Een paar keer per dag. En net toen zij overstak. Iets na tienen. De machinist kon natuurlijk niet stoppen.’
Gerhard zwijgt.
‘Ze moet in gedachten zijn geweest. Niet hebben opgelet. Er was ook iets aan de hand. Ik moet dat nog nagaan, maar het schijnt dat er een villa in brand heeft gestaan in Mülheim. Is het mogelijk dat dat haar huis is geweest?’
‘Ja,’ zegt Gerhard boos. ‘Ja, het is niet onmogelijk dat dat haar huis was.’
Hij legt de hoorn op de haak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten