Om vijf uur wordt de ondervraging gestaakt. Gerhard wordt teruggebracht naar zijn eigen vertrek, waar hij de zaterdagavond in gedachten doorbrengt. Op zondagmorgen krijgt hij zijn ontbijt. En daarna niets. Blijkbaar is de zondagsrust ook zijn ondervragers heilig.
Al gauw begint de tijd Gerhard lang te vallen. Hij kijkt een tijdje uit het raam, naar het park waar zich niets roert, waar zelfs in de bomen geen vogel beweegt. Hij ijsbeert heen en weer. Hij bladert in de hotelbijbel die bij de inventaris van zijn kamer hoort. Rond tien uur legt hij de bijbel weg, en hervat zijn geijsbeer. Het is nog steeds doodstil. Gerhard loopt naar de deur en luistert aan de panelen. Niets. Hij legt zijn hand op de deurklink. Die beweegt. De deur gaat open. Het is niet te geloven. Gerhard trekt de deur behoedzaam verder open. De gang is leeg. Rustig, de handen in de zakken, wandelt hij naar de trap. Naar beneden. Door de vestibule. De voordeur staat op een kier. Gerhard duwt, en de deur gaat krakend open. Hij loopt het bordes op. De trap af. Over de oprijlaan.
Aan de straat is een bushalte, waar binnen tien minuten een bus verschijnt met als bestemming Koblenz. Daar neemt hij de trein naar Keulen, en een bus naar Raderthal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten