365. Krebs

[Wat voorafging]

Hahn gebaart naar de ober dat hij een pils wil.
‘Wat doe jij tegenwoordig?’
‘Federale Recherche,’ zegt Hahn.
Krebs knikt minzaam.
‘En jij?’
‘Ik? Ik doe niet zo bar veel,’ zegt Krebs. ‘Ik observeer hoofdzakelijk.’
‘Hm...’
Ik observeer het reilen en zeilen in dit oord des verderfs.
Hahn grinnikt waarderend.
‘We blijven ons verbazen...’
‘Over de slechtheid van de mens,’ vult Hahn aan.
‘Vind jij niet dan?’
‘Afgrondelijk,’ zegt Hahn.
Ze praten daar even over door. De woekering van het kapitalisme. De immigratieproblematiek. De Volksgemeenschap. Tot Krebs daar genoeg van heeft.
‘Je wilde me spreken,’ zegt hij.
‘Zeker,’ zegt Hahn opgelucht.
‘Brand maar los.’
‘Het is een beetje een teer onderwerp,’ zegt Hahn.
‘Des te beter.’
‘NPD.’
‘En jij denkt dat ik daar iets van afweet?’
‘We zijn met een onderzoek bezig. Mag ik namen noemen?’
Krebs knikt plechtstatig, maar er is nu een glimp van belangstelling ontbrand in zijn diepliggende ogen.
‘Kasinke? Metzger?’
Er komt een uitdrukking van walging op Krebs gezicht.
‘Maar dat is vieux jeu, mon ami. Dat is zo vieux jeu!’
‘Weet je het zeker?’
‘Ja natuurlijk. Ja natuurlijk. Dat zijn ungebildete Leute Dat zijn… schandaalnazi’s.’
‘Zijn dat nazi’s?’
‘Nee, nee, zo bedoel ik dat niet. Dat zijn nationalisten, zeker. Ik zou zelfs durven zeggen volksnationalisten. Goede Duitsers, dat kun je ze te na geven. Mannen die in hun tijd hun steentje hebben bijgedragen. Maar nu…’
‘Fill me in,’ zegt Hahn.
‘Pardon?’
‘Wat weet je van ze?’
‘Wat weet ik van ze?’ zegt Krebs peizend. ‘Zoals ik zei, vieux jeu. Verongelijkt. Verburgerlijkt. Verprutst. Er is een nieuwe generatie naar voren getreden, weet je. Jongelui, militant, die niet bereid zijn zich bij de huidige toestand neer te leggen. Jongelui die actiegericht zijn. Kameradschaften, zegt je dat wat? Dat is het parool. Voor de toekomst…’
‘Ja, ja,’ zegt Hahn.