Ze begint met het relaas van de gebeurtenissen, die ochtend, in Bad Rothenfelde. Hij hoort haar aan, vrijwel zonder haar te onderbreken. Als ze klaar is, knikt hij.
‘Dat was de juiste manier,’ zegt hij. ‘Rechtlijnig, humaan. Je hebt de discipline hersteld.’
‘Maar wat voor discipline,’ zegt ze met een klein stemmetje.
‘Discipline is nodig,’ zegt Krämer. ‘Bij iedere vorm van maatschappelijk handelen.’
Ze knikt gehoorzaam.
‘Voor ons, orthodoxe marxisten, geldt natuurlijk de kaderdiscipline,’ zegt Krämer. ‘En je weet dat er vanuit een marxistisch gezichtspunt nogal wat bedenkingen zijn tegen jouw groep. Wij zien dat als anarchisme. Als veel te ver doorgevoerd individualisme. Maar we zijn tegelijkertijd niet blind voor de maatschappelijke realiteit. Voor de blauwdruk van het nieuwe dat zich hier, hoe vaag ook, manifesteert. En we hebben veel vertrouwen in jou. In jouw vermogen deze contestatie in goede banen te leiden.’
Hij pauzeert.
‘Ook al begrijpen we maar al te goed hoe zwaar de taak is die je op je hebt genomen,’ gaat hij verder.
Ze snikt.
‘Wacht,’ zegt hij. ‘Ik haal nog wat water.’
Als hij terugkomt met het glas, zegt ze: ‘Ik was er uitgestapt.’
Hij kijkt haar vragend aan.
‘Weet je nog, Emmerich Gerhard?’
Die naam zegt hem niets. Ze herinnert hem aan zijn verzoek om informatie over de politieman, vijf jaar geleden. Zelfs dan gaat er, denkt ze, geen lichtje branden. Maar ze is begonnen, en ze wil ook deze weg helemaal afwandelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten