Als ze begint te vertellen, gaat hij op de bank tegenover haar zitten, zijn ellebogen op zijn knieën, aandachtig luisterend. ‘Federale Recherche he?’ ‘Hoe heet dat bureau precies?’
Krämer grabbelt achter zich, en haalt er een bloknoot bij.
Maar waarom? Waarom ging ze uitgerekend naar hem toe?
Ze vertelt hem over Rühle. Over Schneiders voorstel om de Roodfrontgroep van wapens te voorzien. Voor een aanslag op de bondskanselier. Krämer maakt aantekeningen. Ze vertelt hem hoe Schneider haar later vertelde hoe het eigenlijk in elkaar zat. De infiltratiepoging.
Krämer knikt. ‘Daarom zocht je die Gerhard op.’
Ze knikt gehoorzaam terug. Wat er volgt is een kruisverhoor. Alles wil hij weten. Alles.
Ze vertelt hem alles wat ze weet.
‘Een aanslag, he? Op Brandt.’
‘Het was kletskoek natuurlijk.’
‘Weet je dat zeker?’
‘Het was iets dat Schneider had verzonnen,’ zegt ze.
‘Hmhm.’
Gerhard zelf was stomverbaasd, zegt ze, toen ze er over begon.
En ze waren er helemaal niet over doorgegaan.
Als ze alles er uit heeft gegooid, voelt ze zich een stuk beter. De paniek is weg. De wanhoop heeft plaatsgemaakt voor de koele rationaliteit waar ze naar op zoek was. Voor het vaste voornemen haar rol binnen de groep te blijven spelen. De noodzakelijke discipline binnen de groep verder tot groei te brengen.
Aan het eind van het gesprek neemt ze met Krämer door wat er in Bad Rothenfelde voor de komende tijd op het programma staat. Er is een ontmoeting gepland met kameraden uit de andere West-Europese landen. Daarna zullen de groepsleden zich in paren opsplitsen, ieder met een eigen taak. In het voorjaar zal er een groot offensief van start gaan. Met propaganda en agitatie over een breed front. Op universiteiten, hogescholen en in bedrijven. En met gecoördineerde acties, waarmee de repressie echt aanzienlijke schade zal worden toegebracht.
Zelf vertrekt ze naar Bremen.
Met Schöngeist.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten