Tegen half elf arriveert Boot-Jürgens bij het appartement. Hij belt beneden aan en loopt onmiddellijk met behulp van zijn eigen sleutel door naar binnen, naar de lift. Als hij op de derde etage is, staat haar deur open. Zijn minnares zit, in haar merkwaardig negentiende-eeuws aandoende huiskamer, tussen de zware gordijnen en de bibelots, al met koffie op hem te wachten. Ze heeft op de tafel de kranten voor hem klaargelegd, zoals hij dat gewend is.
Hij kust haar. Ze neemt zijn jas aan en hij gaat zitten, toch een beetje melancholisch gestemd.
‘Wat is er Liebchen,’ zegt ze. ‘Ben je moe?’
Hij schudt het hoofd.
‘Jawel, je bent moe. Je ziet er afgetrokken uit.’
‘Nee, nee.’
‘Zal ik je voeten masseren?’
Hij maakt een geluid, ergens halverwege tussen afwijzing en instemming en ze knielt om zijn veters los te maken, zijn sokken uit te trekken.
Even later zit hij de kranten door te bladeren en van zijn koffie te nippen, terwijl haar zachte handen hun duivelskunsten uitvoeren met zijn magere witte voeten. Haar toewijding doet de laatste restjes somberheid verdwijnen en er wat er overblijft is een gevoel van diepe tevredenheid. Alles is goed. Hij is nog meester van zijn lot. Hij telt nog mee. Hij is nog in staat zijn partij mee te blazen. In het orkest van het leven.
De telefoon rinkelt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten