donderdag 17 augustus 2023

388. Boot-Jürgens

[Wat voorafging]

Professor Doktor Rudolf Otto Boot-Jürgens voelt zich monter en sterk. Het weekend was aangenaam. Zondag is hij de hele dag thuisgebleven, bij zijn Lise. Ze hebben samen gegeten en zijn ‘s avonds naar de schouwburg gegaan. Een opvoering van de Zauberflöte, in een hele mooie Zweedse enscenering. Hij heeft goed geslapen. Als op maandagmorgen de Bundesanwaltschaft belt, is Boot-Jürgens niet aanwezig in zijn huis aan de Gierkeplatz. Hij heeft, zoals hij dat zijn gewoonte is, om tien uur een taxi gebeld, en zich naar het Friedhof Steglitz laten rijden, om het graf van zijn zoon te bezoeken. Van Dieter, die nu, hoe oud, vijfenveertig zou zijn geweest. Als hij niet, in het voorlaatste jaar van de oorlog, in Italië tegen een kogel was aangelopen. Of een granaat. Of weet wie welke andere militaire gruwelijkheid.
Boot-Jürgens kerkhofbezoek is in de loop der jaren een routine geworden, maar het is een routine die een vorm geeft aan de herinnering aan zijn zoon. Aan de sterke, blonde jongeman die, voor hij zijn rechtenstudie zou beginnen, in dienst was gegaan hoewel er een goede kans was op ontheffing. Dieter was in de officiersopleiding terecht gekomen, en daarvandaan rechtstreeks de oorlog ingewandeld. Kapitein was hij, toen hij sneuvelde bij Monte Cassino. Stond op de nominatie voor een staffunctie die hem verder van het front zou hebben verwijderd. Maar de benoeming was te laat gekomen.
Dieter. Zijn zoon. Die hem is ontglipt. Die hem is ontnomen. Die hem er in zekere zin toe heeft veroordeeld te worden wat hij geworden is. Bittere gedachten zijn dat. Maar Boot-Jürgens kent zijn plicht. Hij blijft even in gedachten verzonken bij het graf staan. Daarna verwijdert hij het onkruid dat zelfs in de winter tussen de sneeuw opschiet. En maakt zijn gebruikelijke korte ronde over het kerkhof.
Na het kerkhofbezoek wandelt hij, licht hijgend, naar Dahlem, naar het appartement van zijn maîtresse, Leonore Tiefgens. Hij is al bijna weer over zijn verdriet heen. Zijn tred is stram maar stevig. Een politiek dier is hij en blijft hij.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

414. Epiloog

  [ Wat voorafging] Het is rond deze tijd dat Norbert Gutschein, als hij op zijn gewone tijd op het kantoor verschijnt, in de gang Gerda Pfa...