‘Ja…? Herr Boot-Jürgens?’ Ze werpt hem een verschrikte blik toe. ‘Ik weet niet…Ja, ja, een ogenblik.’
Ze houdt de hoorn op. Boot-Jürgens krabbelt moeizaam overeind en schuifelt op zijn blote voeten naar de telefoon. Hij luistert.
‘Pressler?’ zegt hij verward.
‘Otto Pressler,’ zegt een geagiteerde stem aan de andere kant van de lijn. ‘Federale Recherche Wiesbaden.’
‘Hoe weet u…’
‘Neemt u mij alstublieft niet kwalijk. Maar dit is een noodgeval.’
‘Pressler he?’
‘Ik ben de secretaris van de president. Herr Bödel…’
‘Ja?’
‘Herr Bödel is niet bereikbaar. En er heeft zich een noodsituatie voorgedaan. Een absolute noodsituatie.’
Boot-Jürgens luistert. En luistert.
Hij knikt en knikt.
En zegt niets.
Als hij een tijdlang heeft geluisterd, legt hij de hoorn op de haak. En loopt terug naar zijn stoel. Hij trekt zijn sokken aan. Schuift zijn voeten in zijn molières. Strikt zijn veters. En leunt hijgend achterover.
De BKA-affaire, denkt hij. De BKA-affaire. De hele kwestie staat hem nog haarscherp voor de geest. Begin oktober heeft hij een onderhoud gehad met Franz Josef Strauss. De CSU-leider heeft hem een ongehoord brutaal verzoek gedaan. Hij heeft hem gevraagd zijn positie als voorzitter van het College van Toezicht te gebruiken om druk uit te oefenen op de Federale Recherche. De achtergrond is duidelijk. Genscher, de liberale Minister van Binnenlandse Zaken, heeft, zodra hij in 1969 was aangetreden het Bundeskriminalamt in een actievere rol geschoven bij de bestrijding van het terrorisme. Wat Strauss nu wilde, was een infiltratie. De Federale Recherche moest in de terroristische organisatie binnendringen. Ze moest een positie verwerven die het mogelijk maakte de beweging te controleren, en de leden, als de tijd daarvoor rijp was, te arresteren. Het kwam er op neer dat het Kriminalamt de terroristen van Staüberle en Konopka van wapens moest voorzien, zodat ze in staat waren hun gewapende strijd te intensiveren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten