En zo is het ook gegaan. Hij heeft een afspraak gemaakt met Bödel in Wiesbaden, en die heeft zijn verhaal geruststellend knikkend aangehoord. ‘Een duidelijke zaak,’ zei hij bedachtzaam. De CSU-chef mocht niet gebruuskeerd worden. Het was tenslotte goed denkbaar dat hij binnen afzienbare tijd Bondskanselier zou zijn. Maar aan de andere kant moest er met beleid te werk worden gegaan, om te voorkomen dat de partij gecompromitteerd raakte.
Zeer juist. Met beleid. En tact. Bödel was een professional. Iemand aan wie iets dergelijks zonder bezorgdheid kon worden toevertrouwd.
Maar nu is alles blijkbaar toch op een verschrikkelijke manier uit de hand gelopen.
Boot-Jürgens kucht nerveus.
‘Liebchen,’ zegt Leonore ongerust. ‘Wat heb je?’
‘Geef me mijn portefeuille even,’ hijgt Boot-Jürgens, naar zijn jas wijzend.
Ze zoekt in zijn binnenzak en vindt zijn portefeuille. Reikt hem aan. Boot-Jürgens klapt hem open en zoekt in de vakjes. ‘Mannheim,’ mompelt hij, ‘Mannheim.’
Aha.
Hij haalt een opgevouwen stuk papier tevoorschijn, een uitnodiging.
Hij zwaait daarmee, terwijl hij naar zijn stoel strompelt, en zich, nog steeds achter adem, laat zakken. ‘Wil je een taxi bellen,’ zegt hij.
‘Maar…’
‘Een taxi, Leonore, een taxi.’
Ze kijkt hem niet-begrijpend aan. Hij zwaait met het papier. ‘Challenges in the East,’ zegt hij. ‘Een congres, snap je. Een congres in Mannheim. Georganiseerd door een belangrijke Amerikaanse denktank. Mijn aanwezigheid daar is absoluut noodzakelijk. Belangrijk onderwerp. Belangrijke mensen.’
Hij kijkt op zijn horloge.
‘Zes uur vanavond,’ zegt hij. ‘Zes uur vanavond is het diner. Dat halen we. Dat mag geen probleem zijn.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten