Als Kasinke even na vieren terugkomt van zijn trainingsronde, is Gerhard zelf gearriveerd. Kessler en Schulze zijn van hun britsen gekomen en zitten als gehoorzame schooljongens aan de grote tafel. Gerhard heeft een flipover meegebracht en die voor de tafel uitgeklapt. Er is met blauwe vilstift een plattegrond op getekend. Gerhard heeft de ceintuur en de knopen van zijn regenjas losgemaakt maar de jas niet uitgetrokken. In zijn rechterhand houdt hij een aanwijsstok, die als Kasinke binnenkomt schuin naar beneden wijst. Zijn linkerhand heeft hij in zijn jaszak. Hij staat zo strak als een speurhond, zijn scherpe neus in de lucht, zijn mond een streep. Zijn zwarte ogen priemend op Kasinke gericht.
‘Sorry chef.’
Gerhard wijst met zijn stok dat hij aan de tafel moet plaatsnemen.
‘Slot Bellevue,’ zegt hij, terwijl hij op de plattegrond wijst. ‘Paleispark. Englische Garten. Tiergarten.’
Kessler en Schulze kijken elkaar met een ironische grijns aan.
‘Hier en hier en hier zijn onze posities.’
Kasinke knikt.
‘Verwacht tijdstip van aankomst in Berlijn van het doelwit is 1700 uur,’ gaat Gerhard verder. ‘Dat is,’ hij kijkt op zijn horloge, ‘over veertig minuten. De Kanzlerin is bij deze reis niet aanwezig. Het doelwit is alleen vergezeld van partijfunctionarissen.’
Brandt! denkt Kasinke. Dus toch.
‘Voor het avondeten heeft hij besprekingen. Met Wehner. Met Bahr. Partijbonzen. Het avondeten is gepland om 1900. Daarna, tot 2100, praat hij met journalisten. Daarna, niets. De verwachting is dat het doelwit vanaf 2130, 2200 zijn gebruikelijke avondwandeling maakt. Hij is meestal vergezeld van één van zijn stafleden. De laatste weken is dat vaak een zekere Günther Guillaume. Een bureaucraat. Maar het wisselt.’
Het doelwit dient in het vervolg in communicaties te worden aangeduid als Bravo, zegt Gerhard. Zijzelf zijn Alpha. Hun contactpersoon in het Slot Bellevue is iemand van de beveiliging, codenaam Charlie. X-ray is het codewoord voor het begin van de actie.
Gerhard haalt zijn linkerhand met daarin een portofoon uit zijn jaszak. Hij plaatst het apparaat op de tafel en schakelt het in. In de doodstille ruimte wordt een geruis hoorbaar, zo nu en dan afgewisseld met een licht gekraak.
‘Is alles duidelijk?’
De mannen knikken. Geïntimideerd.
‘Dat is goed.’ Gerhard draait zijn pols om en raadpleegt zijn horloge. ‘We synchroniseren,’ zegt hij. ‘Ik heb het 1627 uur. Nu.’
Kasinke, Kessler en Schulze kijken op hun horloges. Manipuleren met minutenwijzers. En knikken. Gerhard knikt terug en vertrekt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten