Als Gerhard is verdwenen, blijft het even stil in de kelder. De teamleden zitten bewegingsloos op hun plek aan tafel. In het kille neonlicht ziet Kasinke duidelijk hoe bleek en strak de gezichten van zijn collega’s zijn. Het is Schulze die als eerste die de stilte verbreekt.
‘Godverdomme,’ zegt hij. ‘Godverdomme. Dus het is echt Brandt!’
‘Nee, pas op!’ zegt Kessler met een strakke grijns. ‘Bravo.’
‘Het is wel de hoofdprijs,’ zegt Kasinke.
‘En godverdomme, Gerhard die het regelt!’ gaat Schulze verder.
‘Waarom niet?’ zegt Kessler. ‘Hij is de beste. Dat weten we allemaal.’
‘De man is lid van de SPD,’ zegt Kasinke.
Kessler lacht ongelovig. ‘Hoe kom je daar bij.’
‘Reken maar. Dat weet ik zeker.’
‘Het maakt niet uit,’ zegt Schulze. ‘Uiteindelijk is het gewoon een operatie.’
‘Hm,’ zegt Kessler peinzend, ‘weet je, zijn vrouw heeft zelfmoord gepleegd.’
‘Wie zijn vrouw?’ zegt Kasinke wantrouwend.
‘Gerhard zijn vrouw.’
‘Nou en?’ Schulze haalt zijn schouders op. ‘Of is dat de schuld van Brandt?’
Daar denken ze even over na. Maar ze komen er niet uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten