402. Portofoon

[Wat voorafging]

Kasinke kijkt op zijn horloge. Het is bijna half zes.
‘Een half uur vertraging,’ gaat de stem van Schlesinger verder.
‘Ja, dat hebben we,’ zegt Schulze.
‘Twee man beveiliging,’ zeg de stem van Schlesinger.
‘Wie zijn het?’
‘Ben jij dat Schulze?’
‘Wie zijn het?’
‘Ik weet niet of je ze kent. Dieter en Schwanzle.’
‘Ha,’ zegt Kessler. ‘Dat is…’
Maar de verbinding kraakt en Schulze gebaart hem dat hij zijn mond moet houden.
Hij luistert, met zijn oor vlak bij het apparaat, en maakt een notitie.
‘Oké, bedankt,’ zegt hij.
En sluit de verbinding.
‘We kunnen ze uitluisteren,’ zegt hij tegen de andere mannen.
‘De beveiligers?’
Schulze laat de notitie zien. ‘Dit is de bandbreedte,’ zegt hij.
Hij draait even aan de knoppen van zijn toestel en zet dat vervolgens op de plank boven zijn bed.
De mannen luisteren even naar het gebruikelijke gekraak. Dan wordt een stem hoorbaar.
‘Dieter? Over?’
‘Hans?’
De mannen schieten in de lach. Hans is de eigenlijke naam van Schwanzle.
Ons kent ons in de wereld van de beveiliging.