86. Renate

[Wat voorafging] 

’Scheisse,’ zegt Konopka. Ze wrijft in haar ogen. ‘Dat was niet de bedoeling.’ Ze vermijdt het Renate aan te kijken. ‘Het werd me even te machtig.’
‘Het is goed,’ zegt Renate snotterend.
‘We hebben elkaar zo lang niet gezien.’
‘Hoe lang is het?’
Ze haalt haar schouders op. ‘Twee jaar, drie? Hoe gaat het met Dietrich.’
‘Goed.’
‘Nog dezelfde baan?’
‘Hij heeft promotie gemaakt. Hij is nu kabinetschef.’
Konopka lacht door haar tranen heen.
‘Nog altijd dezelfde Dietrich. En jij?’
‘Ja goed.’
‘De kinderen?’
‘Zeven en negen.’
‘Zo groot al.’
‘Ik heb foto’s. Wacht, hier.’ Ze schuift portretjes naar Konopka toe.
‘Het is hard.’
‘O Irmgard, wat heb je gedaan…’
Ze beginnen weer te janken, allebei. Het is of er een kraan wordt opengedraaid.

*
‘Ik heb niets gedaan,’ zegt Konopka. ‘Het is gebeurd.’
Renate zwijgt.
‘Het is moeilijk…’
‘Je bent zo hard voor jezelf.’
‘Je moet doen wat je denkt dat goed is.’
‘Zo rechtlijnig…’
Ze zijn een ogenblik stil. Dan vraagt Renate, toch wel nieuwsgierig: ‘Hoe zijn ze?’
‘Wie?’
‘Richter, Staüberle.’
‘Ze zijn oké…’
‘Ik heb gehoord…’
‘Hm, hm…’
‘En Lösch is gearresteerd?’
‘Dat hoort er ook bij.’
‘En jijzelf?’