’Je moet niet denken dat ik op de vlucht ben,’ zegt Konopka op haar hoede.
‘Nee, nee, dat denk ik niet.’
Konopka aarzelt even. Dan zegt ze: ‘Eigenlijk gaat het heel goed.’
‘Gewapende strijd….’
‘Het is praxis. Je moet het zien als praxis.’
Renate knikt.
‘Je kunt dingen niet veranderen alleen door er over te praten. Vroeger of later… Vroeger of later… Sommigen van ons moeten vroeger of later de stap zetten. Om wat ze denken ook in de praktijk te brengen.’
‘Dietrich zegt, je kunt het systeem ook van binnenuit aanpakken,’ zegt Renate.
‘De lange mars door de instellingen.’
Ze knikt.
Maar Konopka schudt het hoofd. ‘Dat draait uit op revisionisme.’
Even valt er een stilte.
‘Weet je,’ zegt Renate weifelend, ‘weet je, misschien is onze tijd voorbij.’
‘Wat bedoel je?’
‘Heb jij dat nooit gedacht? Dat onze tijd voorbij is. Dat er nu anderen aan de beurt zijn?’
‘Bullshit.’
‘We kunnen nog een beetje tegensputteren. Maar het is te laat.’
Konopka schudt koppig haar hoofd.
‘Ik ben niet zo dapper als jij. Ik denk, ik heb me voortgeplant, het enige wat er nog is te doen, is wachten tot de kinderen groot zijn. Het huis. Vrijwilligerswerk…’
‘Denk je dat echt?’
Het woord defaitisme wil haar niet over de lippen komen.
‘Zij zijn de volgende generatie,’ zegt Renate. ‘Het zijn nu hun idealen die aan de beurt zijn.’
‘Hun idealen zijn onze idealen.’
‘Ik weet het niet.’
‘Een betere samenleving.’
‘Vrijheid.’
‘Vrede.’
‘Vrede?’ vraagt Renate, met een spoor van ironie.
‘Ja, vrede.’
‘Via de wapens?’
‘Nee, nee, dat denk ik niet.’
Konopka aarzelt even. Dan zegt ze: ‘Eigenlijk gaat het heel goed.’
‘Gewapende strijd….’
‘Het is praxis. Je moet het zien als praxis.’
Renate knikt.
‘Je kunt dingen niet veranderen alleen door er over te praten. Vroeger of later… Vroeger of later… Sommigen van ons moeten vroeger of later de stap zetten. Om wat ze denken ook in de praktijk te brengen.’
‘Dietrich zegt, je kunt het systeem ook van binnenuit aanpakken,’ zegt Renate.
‘De lange mars door de instellingen.’
Ze knikt.
Maar Konopka schudt het hoofd. ‘Dat draait uit op revisionisme.’
Even valt er een stilte.
‘Weet je,’ zegt Renate weifelend, ‘weet je, misschien is onze tijd voorbij.’
‘Wat bedoel je?’
‘Heb jij dat nooit gedacht? Dat onze tijd voorbij is. Dat er nu anderen aan de beurt zijn?’
‘Bullshit.’
‘We kunnen nog een beetje tegensputteren. Maar het is te laat.’
Konopka schudt koppig haar hoofd.
‘Ik ben niet zo dapper als jij. Ik denk, ik heb me voortgeplant, het enige wat er nog is te doen, is wachten tot de kinderen groot zijn. Het huis. Vrijwilligerswerk…’
‘Denk je dat echt?’
Het woord defaitisme wil haar niet over de lippen komen.
‘Zij zijn de volgende generatie,’ zegt Renate. ‘Het zijn nu hun idealen die aan de beurt zijn.’
‘Hun idealen zijn onze idealen.’
‘Ik weet het niet.’
‘Een betere samenleving.’
‘Vrijheid.’
‘Vrede.’
‘Vrede?’ vraagt Renate, met een spoor van ironie.
‘Ja, vrede.’
‘Via de wapens?’
‘Alleen als het moet.’
‘Via aanslagen? Via vertwijfelde acties?’
‘Zakelijk. Door te doen wat gedaan moet worden.’
‘De vraag is natuurlijk of dat echt zo is,’ zegt Renate weifelend.
‘Wat anders?’
‘De idealen bedoel ik.’
‘Ik begrijp je niet?’
‘Zijn hun idealen onze idealen? Gaat het echt om een betere samenleving, om rechtvaardigheid, om vrijheid, al die dingen…’
‘Wat anders?’
Ze haalt haar schouders op.
‘Via aanslagen? Via vertwijfelde acties?’
‘Zakelijk. Door te doen wat gedaan moet worden.’
‘De vraag is natuurlijk of dat echt zo is,’ zegt Renate weifelend.
‘Wat anders?’
‘De idealen bedoel ik.’
‘Ik begrijp je niet?’
‘Zijn hun idealen onze idealen? Gaat het echt om een betere samenleving, om rechtvaardigheid, om vrijheid, al die dingen…’
‘Wat anders?’
Ze haalt haar schouders op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten