132. Magda

[Wat voorafging]

Er zat in Emmerich Gerhard een vreemd soort hardheid, dacht Magda. Je hoefde hem maar te zien, om te weten dat hij een man was die doelen die hij zich stelde ook bereikte. Bij haarzelf hoefde hij daarvoor niet ver te gaan. Binnen een paar weken ging ze met hem uit. Een jaar later waren ze getrouwd. Ze gingen wonen in een nieuwbouwappartement in Keulen, hoewel het huis Am Kuhlendahl voor hen beschikbaar was. Haar moeder had verschillende keren gezegd dat ze daar, nu haar vader er niet meer was, niet graag woonde, en dat het onderhoud haar veel geld kostte. Maar Gerhard had geen belangstelling voor het huis. Ze konden prettig wonen in Keulen, zei hij. Het huis in Mülheim was hem te groot. En het was oud natuurlijk. Het rieten dak was slecht. De vensters. Waarschijnlijk wilde hij geen huis dat voortdurend onderhoud nodig had. En ze dacht dat hij er zich misschien niet thuis voelde omdat hij van eenvoudige afkomst was.
Gerhards karakter veranderde niet toen hij snel promotie maakte, en bij de Douaneopsporingsdienst ging werken. En ze kregen geen kinderen natuurlijk. De dokter legde het verband met de antibiotica die ze had gekregen voor haar tbc. Niet dat ze onvruchtbaar was. Ze mocht hopen. Maar die hoop werd met de loop der jaren steeds kleiner. Tot ze er allebei eigenlijk niet meer aan dachten.
De seks stelde uiteindelijk ook niet meer veel voor. Waarschijnlijk was dat haar eigen schuld. Ze had er eerlijk gezegd steeds minder behoefte aan. En hij had geen tijd. Als ze erop terugkeek, begreep ze dat Gerhard en zij al vanaf het begin van de jaren vijftig uit elkaar aan het groeien waren. Gerhard vertelde haar nooit waar hij mee bezig was. Dat was ook logisch, natuurlijk. Zijn werk bij de douane was vertrouwelijk. Eind jaren vijftig werd de Douaneopsporingsdienst gereorganiseerd en uitgebreid, en ze verhuisden van Düsseldorf naar Hamburg. Daar ging hij dingen doen die helemaal buiten haar gezichtsveld vielen. Het was duidelijk dat zijn werk hem opslokte. Zoals dat zo vaak gaat bij mannen. Zeker als er op het thuisfront niet veel te beleven valt. Eigenlijk stond ze ook niet voor open voor zijn beroepsmatige bezigheden. Dat was gewoon zo. Ze wilde het niet weten. Soms kwam ze aanwijzingen tegen voor dingen die haar de stuipen op het lijf joegen. Maar daar sloot ze zich voor af. Net zoals ze zich in feite afsloot voor alles, behalve voor wat betrekking had op de huishouding.