Sophie is al die tijd een belangrijke steunpilaar geweest. Ze laat zelden of nooit verstek gaan, en dat mag wel een wonder heten, met een man die een drukke baan heeft en twee opgroeiende jongens. En dan kwakkelt ze ook nog met haar gezondheid. Bloedarmoede, een familiekwaal. Haar vader had er ook last van. Ze praat erover op een heel luchtige toon, maar het is wel zo ernstig dat ze zo nu en dan flauwvalt. En ongelukjes heeft, waarna ze onder de blauwe plekken zit. Maar op donderdag is ze altijd present. Soms een beetje beschaamd, als ze weer eens is gevallen, maar steeds even vriendelijk en goedwillend. En eerlijk gezegd, zonder haar was de kinderopvang geen lang leven beschoren geweest, want het gebeurt, in deze tijd dat steeds meer moeders er een parttime baan op na houden, nogal eens dat er iemand staat ingeroosterd die verstek laat gaan.
Maar naast Sophie is er natuurlijk ook altijd nog Penny, het enige meisje van de studentenvrouwenwerkgroep dat het heeft volgehouden tot na de kerst van 1967. Penny is net als Sophie een vaste waarde in de vrouwenbeweging van Mülheim en Magda is echt erg op haar gesteld. Jammer is alleen dat Sophie en Penny het niet erg goed kunnen vinden. Penny kan wel eens heel kattig zijn tegen Sophie, en Sophie negeert Penny soms opzichtig. Het is duidelijk een geval van onverenigbaarheid van karakters, denkt Magda, en ze kan zich daar wel iets bij voorstellen. Penny is lichtzinnig, en slordig. En ze rookt, en niet alleen tabak. En Sophie is vooral het laatste jaar echt een beetje zwaar op de hand.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten