[Wat voorafging]
Na het gesprek met Winckelmann haalt Gerhard de Roodfrontdossiers uit zijn auto. Hij stapelt ze op in een hoek van de kamer. Daarna blijft hij een tijdlang besluiteloos aan de eettafel zitten en staart uit het raam. Hij pakt de stoffige verrekijker van de stoffige vensterbank, en probeert erdoor te kijken, maar in deze winkelstraat is er natuurlijk niets wat je met eigen ogen niet beter kunt zien. Wat er wel weer iets symbolisch van maakt. Al met al is er niet veel reden tot tevredenheid, denkt hij somber. Toen Hannah Maas vorige week vrijdag was vrijgelaten, heeft hij Deibel gebeld in Hannover. Hij legde uit wat er aan de hand was en bracht Pohl ter sprake. Deibel beloofde hem voorlopig een oogje in het zeil te houden. Maar dat was op een mislukking uitgedraaid. Op vrijdag en zaterdag was er gerapporteerd, maar op zondag gaf zijn verbindingsman bij de politie van Hannover taal noch teken. Toen hij maandag Deibel belde, reageerde die stuurs. Hij zou het navragen. Een kwartier later belde hij terug. Over Pohl viel niets te melden, zei hij.
En het meisje Hannah?
Die was er niet, zei Deibel.
Die was er niet?
‘Die is zondag vertrokken.’
Waarheen?
Dat was niet bekend. Ja, eerlijk gezegd, ze hadden de surveillance gestaakt. Opdracht van hogerhand. Deibel sprak het niet uit maar het was duidelijk dat de Hannoveraanse politie liever niet meer over deze kwestie wilde worden lastig gevallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten