234. Schneider

[Wat voorafging]

De aanslag op de showroom van Pohl is een succes. De dreun van de explosie is enorm, en op de achterbank, bij de twee scheikundestudenten die de bom hebben gemaakt, gaat een luid gejuich op.
‘Nou? Nou? Wat zeg je ervan?’
‘Vakwerk,’ zegt Schneider.
En hij rijdt de jongens terug naar Hannover en zet ze daar af.
Arrivederci.
In zijn hoofd is hij al bij de volgende fase.
Oberhausen, dat is nu voorbij, dat spreekt vanzelf. Als Gerhard daar nog niet op de stoep staat, dan zal hij in ieder geval binnen de kortste keren komen opdagen. Schneider voelt een diepe tevredenheid. Hij heeft de man van het BKA te grazen genomen. Hij heeft de rollen omgedraaid. Nu is hij degene die de touwtjes in handen heeft. Hij bepaalt wat er gebeurt en wat er niet gebeurt. En hij zal zorgen dat hij dat blijft bepalen. Of hij nou besluit om die infiltratiejob uit te voeren of niet.
Van Hannover rijdt hij naar Dortmund, waar hij een afspraak heeft met Manny, een van zijn lijfwachten, die voorlopig zijn zaken zullen waarnemen. Hij treft hem aan op de plek die ze zijn overeengekomen. De man drentelt, diep in zijn jekker gedoken, heen en weer op het trottoir voor een lunchroom aan de Kampstraße. Als Schneider hem naast zich heeft in de auto, geeft hij hem zijn instructies. Niet meer in Oberhausen is het parool. Oberhausen is hot. Manny knikt. Hij is slim. Hij heeft natuurlijk geen notie van wat er speelt - en Schneider is absoluut niet van plan hem wijzer te maken dan hij is - maar hij is prima in staat met onduidelijkheden om te gaan. De Uruguayaan kijkt hem vanonder zijn zware wenkbrauwen op zijn lepe manier aan. Ja natuurlijk, baas. Spreekt vanzelf. Oberhausen, dat is no go. Nee baas, jij vraagt, wij draaien. Nee, nee, natuurlijk, de Turken hebben er helemaal niks mee te maken. Die leveren en die krijgen betaald, en dat is het. Doll en hij zullen de business onderling verdelen, precies zoals Schneider wil.
Hij spreekt met Manny een plek af waar ze elkaar wekelijks zullen ontmoeten om af te rekenen. Een nieuwe Wimpy’s, in het centrum van Essen. Ze rijden er even langs, zodat er geen misverstanden kunnen ontstaan. Tegen één uur ‘s nachts zet hij Manny af, en rijdt hij naar zijn nieuwe onderkomen aan de Breiersteg, niet ver van de paardenrenbaan in Wambel. De plek lijkt als twee druppels water op het hol dat hij in Oberhausen heeft achtergelaten. Hij slaapt die nacht diep en droomloos, en wordt de volgende ochtend laat wakker, met een gevoel alsof hij de vorige dag te veel heeft gedronken.