252. Ondertussen in Berlijn

[Wat voorafging]

Als het meisje terugkomt met de kopieën, rolt hij die op en steekt ze in zijn jaszak. Hij vertrekt zonder veel te zeggen. Hij loopt naar zijn auto en stuurt die naar de snelweg. Laat in de avond is hij in Berlijn. Te laat om nog iets te ondernemen. Hij zoekt een hotel, en blijft op zijn kamer, met zowel de radio als de televisie aan, terwijl hij alle kranten doorneemt. Maar veel nieuws komt hij niet te weten. De volgende ochtend belt hij commissaris Klug, die het druk heeft, maar die ‘s avonds wel tijd wil maken om met hem te eten.
‘Het is dus uiteindelijk toch geen helikopter geworden,’ zegt Gerhard, als hij met Klug aan tafel zit. Die snapt het niet onmiddellijk, maar grijnst als Gerhard het woord ramkraak laat vallen.
‘Maar wel werk van Rode Hans,’ zegt hij.
‘Ze zitten hier dus nog.’
Klug haalt zijn schouders op. ‘Kennelijk.’
‘Vier ton.’
‘Nog meer.’
‘Ze kunnen even voort.’
Klug knikt. ‘Het zal inderdaad wel de bedoeling zijn dat ze deze klotenstad gaan verlaten,’ zei hij. ‘Op naar het westen! Gefeliciteerd. En veel plezier ermee.’
‘Hoeveel zijn het er eigenlijk?’
‘Dat weet jij beter dan wij,’ zegt Klug.
‘Wat weten wij nou!’
‘Wat denk je?’
‘In totaal? Een stuk of tien.’ Hij noemt namen. ‘En dan nog een paar die we niet kennen. Zes? Acht?’
‘Een sprinkhanenplaag,’ zegt Klug ironisch.