Masochist als altijd, rijdt Gerhard ook nog van Rühle naar Hannover. Als hij daar is, tegen het vallen van de avond, weet hij al niet meer wat hem bezielde. Hij zet zijn auto in een ondergrondse parkeergarage, en laat zich door een lift naar boven transporteren. Met de handen in zijn jaszakken, een vinger door de ring van zijn sleutelbos, begint hij door het centrum te dwalen. Het is inmiddels vijf uur geweest. Vrijwel donker, maar op deze donkere vrijdagavond zijn de etalages feestelijk verlicht, met al de eerste kerstversieringen. De tekenen van de onstuimig groeiende welvaart zijn overweldigend. Op de trottoirs verdringen zich mensen, massa’s mensen. Mannen. Vrouwen. Kinderen. Tussen het winkelpubliek opvallend veel jeugd, Hannover is een studentenstad. Jongens met lange haren. Met snorren. Met van die belachelijke bakkenbaarden. Meisjes, meisjes, meisjes. Iedereen kijkt naar meisjes, heeft Irmgard Konopka ooit tegen hem gezegd. Jongens kijken naar meisjes. Meisjes kijken naar meisjes. Mannen kijken naar meisjes. Vrouwen. Zelfs homo’s kijken naar meisjes. En de meisjes lachen. En zwaaien. Ze zijn zich ervan bewust dat ze het middelpunt zijn van het universum. En de mannen… Lopen doelloos door de straten. Kijken in etalages die vol liggen met artikelen die niet voor hen bedoeld zijn. Zoeken naar feiten die er niet zijn.
Plotseling ziet hij tussen het zich anoniem voortbewegende winkelpubliek, voor de enorme etalages van een C&A, een kleur, een beweging. Bomberjack. Halflang donkerbruin haar. Een ogenblik aarzelt hij. Het flitsen van ogen. Ziet zij hem ook? Hij heft een arm op en begint te rennen. Steekt over tussen de lichten van de auto’s. De vrouw draait zich om. En duikt onder in de menigte. Als hij voor de C&A staat, is ze verdwenen. Hij kijkt om zich heen en vloekt. Hij gaat zijn auto ophalen. En rijdt naar zijn flat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten