[Wat voorafging]
Alois Hahn is later dan Gutschein en Drechsler. Sinds het wegvallen van de leidinggevenden nemen Weiss en hij het niet meer zo nauw met de werktijden, al schrijven ze zich bij het binnenkomen nog steeds stipt in, met als tijd van aankomst half negen. Op maandag 30 november arriveert Hahn iets voor half tien. Hij zet zijn fiets in het rek, naast de villa, en verdwijnt in de postkamer om de dienstberichten door te kijken die dat weekend zijn bezorgd. Er zit niets bij, constateert hij tevreden, niets dat hem noopt tot een reis naar het steunpunt in Düsseldorf. Even later zit hij bij Fricke aan de koffie.
Ronald Weiss arriveert nog een kwartier later. Hij parkeert zijn auto aan de straat, schrijft zich in en loopt daarna haastig naar de keuken.
‘Bingo!’ zegt hij, terwijl hij tegenover Hahn aan tafel schuift.
Hahn kijkt hem vragend aan.
Weiss buigt zich over de tafel, en zegt op gedempte toon: ‘Gerhard is terug.’
Hahn haalt zijn schouders op. Dat is weinig verrassend nieuws. Via hun contacten met het steunpunt weten ze dat Gerhard vorige week in Berlijn is geweest, en daar tot vrijdag zou blijven.
‘So what?’
‘Ik ben vrijdagavond naar zijn flat gereden,’ zegt Weiss. ‘Hij was er nog niet, dus heb ik gewacht.’
Hahn grijnst, en zijn grijns wordt steeds groter als hij de rest van het verhaal hoort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten