Iets anders wat Brandt hoort, en daar kan hij zich onmogelijk in vergissen, is een verlangen naar ondersteuning in materiële zin. De cadeautjes waarop zijn regering is voorbereid. In zijn antwoord slaagt hij erin begrip te suggereren voor de deplorabele staat van de Poolse economie, zonder het kind bij de naam te noemen, en zonder meer toezeggingen te doen dan binnen zijn regering is overeengekomen. De woorden vloeien hem als honing van de lippen. Er vallen hem zelfs nog allerlei zinswendingen in, die bij de voorbereiding in Bonn helemaal niet aan de orde zijn geweest, maar die hij in deze, hem uiteindelijk toch heel welgezinde ambiance zonder aarzelen toevoegt aan wat hij in zijn aantekeningen heeft staan. ‘Mijn regering aanvaardt de uitkomsten van de geschiedenis.’ ‘Geweten zowel als verstand brengen ons tot de conclusies zonder welke wij hier niet heen gekomen waren.’ ‘Bovenal horen de grenzen minder te scheiden, minder pijn te doen.’ Luisteren de Polen ook aandachtig naar wat hem eigenlijk beweegt? Als dat zo is, nemen ze niet veel waar wat hen zou kunnen verontrusten. Hij blijft heel dicht bij zichzelf. Het politieke beest brult, maar daarachter zet de koele analyticus alles keurig in rijtjes. Of achter de analyticus de mens de gelegenheid heeft de indrukken die hem bestormen en de gevoelens die dat oproept, tot zich door te laten dringen, weet hij eigenlijk niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten