306. Een politieke factor

[Wat voorafging]

Als ze aankomen in Colmbach loopt het helemaal uit de hand. Konopka stapt met een sigaret in de mond uit Kranz’ busje, en loopt naar de blauwe NSU, die als enige personenwagen tussen een paar vrachtwagencombinaties op de parkeerplaats staat. Ze heeft de autosleutels al uit haar handtas gehaald, als uit een zijstraat een groenwitte Funkwagen van de Landespolizei komt aanrijden. De agenten stappen uit en houden haar aan. Ze vragen naar haar papieren. Ze trapt haar sigaret uit op de stoep, en zoekt, met de autosleutels nog in haar hand, zenuwachtig in haar handtas. De autopapieren. Het paspoort. Het portret van Sabine Mehling, dat maar vaag op haar lijkt. De agenten bekijken de papieren wantrouwend. Ze vragen uitleg. Ja, zegt ze, ze is onderwijzeres. Nee, ze werkt niet. Ze heeft ziekteverlof. De auto is van een kennis. Nou ja, geen kennis, ze heeft hem geleend van iemand anders. Een kennis van een kennis eigenlijk. Ze steekt een nieuwe sigaret op. Ze rammelt met de autosleutels. De agenten nemen haar, ondanks haar protesten, mee naar hun auto, en zetten haar op de achterbank, terwijl ze via de radio inlichtingen inwinnen. Kranz kijkt toe vanachter zijn stuur. Hij heeft zijn motor uitgezet, en kauwt op de lucifer, die hij, sinds hij met roken is gestopt, vrijwel permanent in zijn mond heeft. Hij beweegt niet. De lucht klaart op. Het lijkt ineens bijna lente. Er fietsen kinderen voorbij, lachend en pratend. Bij een huis, een eindje verderop, gaat aan de zijkant een deur open. Een vrouw met een schort om verschijnt op de binnenplaats, en begint een mat uit te kloppen. De agenten praten over ditjes en datjes. Irmgard Konopka doet het portier open en stapt uit. ‘Ik ga even een stukje wandelen,’ mompelt ze over haar schouder. Haastig klikt ze weg op haar hoge hakken. De agenten, overdonderd, aarzelen een ogenblik voor ze achter haar aan gaan en haar, voor ze bij Kranz kan instappen, insluiten en bij de arm nemen. Kranz maakt geen enkele beweging om tussenbeide te komen.
Uiteindelijk loopt het goed af. Als de centrale zich meldt, blijkt dat ze niets hebben over Sabine Mehling, en de NSU is niet geregistreerd als gestolen. De agenten verontschuldigen zich en vertrekken. De NSU blijft staan en ze rijden in Kranz' busje naar Frankfurt. Ze is zo bang geweest als nog nooit eerder in haar leven, en ze is nog een hele tijd niet in staat een samenhangend gesprek te voeren. Ze zit bevend en zwaar ademend naast de rossige monteur, en probeert, terwijl ze de ene sigaret na de andere rookt, haar zelfbeheersing terug te vinden.