Het geklets houdt aan. Konopka merkt het door de steelse blikken. Door de gesprekken die stilvallen als ze in de buurt is. Het maakt haar onzeker. En bitser dan ze eigenlijk wil. Langzaam maar zeker verandert het verblijf in Wörth in een hel. Een oplossing komt er pas na een week, als ze, ten einde raad, een ronde maakt langs vage kennissen in Frankfurt. Een van hen is een progressieve schrijver, die ze wel eens ontmoet heeft toen ze nog schreef voor Der Spiegel. De man woont in Sachsenhausen, een voorstad van Frankfurt, ten zuiden van de Main. Als ze bij hem aanbelt, wordt er open gedaan door een onbekende, een journalist, die haar vertelt dat de schrijver is verhuisd naar Zwitserland. In haar wanhoop houdt ze aan. Ze maakt zich bekend, en ze weet de man ertoe te brengen de groep onderdak te verlenen. Een dag later strijkt het hele gezelschap bij hem neer, de tien bewoners van de bungalow, maar ook Eva en Hans, die na een week te zijn ingekwartierd op voet van oorlog verkeren met Lilianes vrienden.
In de flat in Sachsenhausen wordt, in de dagen voordat Willy Brandt zijn bezoek aflegt aan de Poolse president Cyrankiewicz, eindelijk een begin gemaakt met de geplande strategische discussie. Maar dat leidt tot weinig. Terwijl hun gastheer, verbannen naar een logeerkamer, op zijn nagels zit te bijten, wordt de ruime huiskamer omgebouwd tot een Matratzenlager, waar twaalf kaders onder leiding van Hans en Eva in debat gaan. En blijven, dag in dag uit. Maar tot wat wordt beoogd, een uitwerking van de denkbeelden van de groep in coherente lijnen van praxis, wil het niet komen. Er worden wat afspraken gemaakt: ze gaan werken aan een voorjaarsoffensief, ze gaan zich verspreiden, ze gaan in paren opereren. Er wordt wat gefilosofeerd over logistieke kwesties. Maar verder blijft het gesprek steken op een theoretisch niveau. Of het schiet juist door in het persoonlijke. Hans is star en onuitstaanbaar betweterig, en Eva doet niet veel anders dan, ondoorgrondelijk glimlachend, de klitten uit haar haar kammen. Teeny raaskalt, nauwelijks door Liliane en Astrid af te remmen. Herbert Schultz ontpopt zich als een onuitstaanbare klier, altijd vissend naar complimentjes van de grote baas. Helmut Schöngeist heeft zich nu zo ver in zichzelf teruggetrokken dat hij onbenaderbaar is.
Zelf neemt Irmgard Konopka nauwelijks aan de debatten deel. Ze zit, daar is ze zich maar al te zeer van bewust, diep in de lappenmand. Ze rookt te veel. Ze is haar flair kwijt, haar zelfverzekerdheid. Ze weet geen inbreng te leveren, of zelfs maar te reageren op wat de anderen naar voren brengen. En als er zich al eens een gedachte opdringt, komt die er met horten en stoten uit, op een zo boze, verongelijkte toon dat Eva er als de kippen bij is om haar met een sneer de mond te snoeren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten