Een tijdlang rijden ze zonder iets te zeggen.
Tot Schneider zijn keel schraapt. ‘En Brandt?’ zegt hij.
Konopka kijkt hem, plotseling weer wantrouwend, aan. ‘Je begint toch niet weer over dat Scheißidee?’ zegt ze.
Om een of andere reden breekt dat hem. Zijn ogen schieten vol tranen.
‘Wat heb je,’ zegt ze geschrokken.
‘Nog een erger Scheißidee dan je denkt,’ zegt hij.
Ze is onmiddellijk alert.
‘Wat bedoel je?’
Hij gooit de hele geschiedenis er uit. Ze luistert zwijgend toe, de ogen strak op de weg gericht, de handen zoals altijd krampachtig om het stuur. Tot hij klaar is.
‘Infiltrant!’ zegt ze.
Hij lacht beschaamd.
‘En die wapens?’
‘Dat is van de baan,’ zegt hij.
‘En Brandt?’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Het spijt me,’ zegt hij.
Ze denkt na. ‘Gerhard, he?’ zei ze.
Hij knikt. ‘Eentje van het BKA’ zegt hij. ‘Van de Federale Recherche.’ .
‘Emmerich Gerhard?’
‘Emmerich?’ zegt hij verbaasd. ‘Ik weet niet?’
‘Lang? Kort grijs haar? Een jaar of vijftig?’
Schneider haalt zijn schouders op.
Plotseling heeft ze een ingeving. ‘En Hans? En Eva?’ zegt ze. ‘Die ontvoering in Keulen, dat was toch niet een idee van Hans, he?’
‘Hoe haal je het in je hoofd.’
‘Ze weten hier niets van af?’
Hij schudde het hoofd.
‘En van Brandt?’
‘Ook niet.’
‘Hm,’ zegt ze. Ze kijkt hem achterdochtig aan.
‘Wat denk je?’
‘Een sigaret,’ zegt ze.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten