316. Een politiestaat

[Wat voorafging]

Als hij een sigaret voor haar heeft gedraaid, en aangestoken, zegt ze gedecideerd: ‘De groep gaat niet op het voorstel in. Maar dat wist je al.’ En ze dicteert hem de verdere voorwaarden. ‘Geen woord hierover binnen de groep,’ zegt ze. En zijn business, dat is verleden tijd. In het Ruhrgebied mag hij zich niet meer laten zien. Hij gaat ondergronds.
Hij knikt.
Ze rookt.
Maar plotseling wordt ze weer door wantrouwen bevangen.
‘Weet je zeker dat we niet gevolgd worden,’ zegt ze.
Ze tuurt in het achteruitkijkspiegeltje.
‘Nee, nee, dat is uitgesloten,’ zegt hij.
‘En je kleren, je spullen?’
‘Wat bedoel je?’
‘Microfoons. Radiosignalen.’
‘Ben jij gek. Dit is geen spionageroman.’
‘Nee,’ zegt ze. ‘Een politiestaat. In laatste instantie een politiestaat.’