[Wat voorafging]
Gerhard loopt naar de donkergroene Volkswagen. Hij trekt het portier open en glijdt op de lage zitting. Irmgard Konopka kijkt hem niet aan. Ze staart op de straat, een Gauloise in de mondhoek.
‘Rijden!’ zegt hij.
‘Wat is er?’ zegt ze, ongerust nu.
‘Niks. Rijden.’
Ze rijdt weg.
Ze worden niet gevolgd.
‘Mijn god,’ zegt hij, totaal irrelevant. Hij kijkt voorzichtig naast zich. Ze ziet er deerniswekkend uit. Of ze dagen niet uit de kleren is geweest. Broodmager, met gezandstraalde, piekerige haren, onrustige ogen, die hem niet aankijken.
‘Wat is er?’ zegt ze nog een keer.
‘Ik ben totaal geïsoleerd,’ zegt hij. ‘Ze zitten achter me aan.’
‘Haha,’ zegt Konopka.
Hij zwijgt, zij zwijgt. Ze draait de wijk uit, de ringweg op. Ze rijdt nog even onhandig als vroeger, krampachtig over het stuur gebogen.
‘Wat wil je van me?’ zegt hij.
‘We moeten praten.’
‘Waarover?’
‘Je werkt niet meer bij de douane, he?’ zegt ze.
Hij zwijgt.
‘Je runt tegenwoordig infiltranten.’
Hij schudt het hoofd. ‘Dat is voorbij,’ zeg hij.
Ze lacht grimmig.
‘Totale waanzin natuurlijk,’ zegt hij.
Ze knikt.
‘Waar gaan we heen?’ vraagt hij. ‘Een motel?’
‘Geen denken aan,’ zegt ze.
Ze denkt even na.
‘We kunnen een stukje wandelen,’ zegt ze.
‘Waar?’
‘Ergens? Een bos?’
Hij knikt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten