Sophie huilt die avond tranen met tuiten, maar Magda denkt stiekem dat er toch ook wel positieve kanten aanzitten. Penny is al zo lang onuitstaanbaar. Ze is gewoon jaloers, dat is zo langzamerhand wel duidelijk. En als je het van haar kant bekijkt, dan is dit misschien gewoon het beste. Deze chaotische huishouding in Mülheim staat Penny’s ontwikkeling alleen maar in de weg. Waar ze ook heen is, het is vast en zeker een betere plaats om haar boek af te maken, en om haar plek in de grote wijde wereld te vinden. Die avond, na haar uitbundige huilbui, laat Sophie zich knuffelen en ze valt uiteindelijk op de bank in haar armen in slaap.
Maar de donderdag is weer een anticlimax. Wat gaat de stemming hier in huis toch onbedaarlijk heen en weer! Het begint ermee dat Sophie de jongens thuishoudt. Magda hoort geschrokken hoe ze met school belt om te vertellen dat ze allebei niet lekker zijn. Wat gewoon niet waar is. Wat Sophie van plan is, blijkt pas die middag. Nadat ze de jongens de hele ochtend schandalig heeft vertroeteld en ze bij het middageten heeft getrakteerd op luxe broodjes, laat ze die middag, bij de thee, de bom barsten. Ze roept de jongens bij zich, in de huiskamer, en vertelt ze, terwijl Magda sprakeloos toekijkt, dat pappa en mamma gaan scheiden. Dat ze niet terug gaan en dat ze in ieder geval de komende tijd met zijn drieën bij tante Magda wonen. De portee van wat ze vertelt lijkt de jongens totaal te ontgaan. Ze reageren ongeduldig en nors op wat Sophie vertelt, en ergeren zich zichtbaar aan Sophies vertoon van opgekropte emoties. Maar die avond kan Ludi niet in slaap komen. Hij huilt tot na tienen, en roept steeds als Sophie of Magda hem proberen te troosten dat hij naar pappa wil. Bernd slaapt door het hele drama heen zonder een krimp te geven.
Magda is nogal geschokt door de manier waarop Sophie zonder met haar te overleggen de situatie in huis op scherp heeft gesteld, maar ze slaagt er die hele dag in zich te beheersen, en ook die avond levert ze loyaal haar bijdrage aan het indammen van Ludo’s plotselinge paniek. Maar als het boven eindelijk stil is, houdt ze het niet langer.
‘O Sophie, lieverd, waarom deed je dat nou?’
‘Deed ik wat?’ zegt Sophie stuurs.
‘Waarom heb je het niet eerst overlegd!’
Sophie mokt.
‘Dit is toch iets wat ons alle twee aangaat.
‘Maar ik ben toch de moeder.’
‘Maar zo plotseling. En zo hard. Zo ben je helemaal niet.’
‘Zo ben ik geworden,’ zegt Sophie stijf. ‘Ik moet wel.’
Het loopt uit op een lang, ingrijpend gesprek, waarin een boel dingen worden gezegd die misschien beter niet gezegd konden worden. Maar er zit ook een heleboel dwars. Dat blijkt wel. Aan beide kanten. Ze praten tot in de kleine uurtjes, tot ze doodop zijn en hun hoofden suizen. Aan het eind leggen ze het bij.
Als ze, na enen, naar bed gaan, nemen ze allebei één van Sophies luminals. De volgende dag wordt er weer veel van hen gevraagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten