Schulze knikt. ‘Zeker weten,’ zegt hij.
‘Ja, ik denk het ook,’ zegt Kasinke voorzichtig.
‘Maar wie geeft de opdracht?’
‘Dat weten we niet,’ zegt Schulze. Hij lacht. ‘Maar één ding is zeker: dit is pas het begin.’
‘Het begin?’ zegt Kessler.
‘Ja, dat snap je toch wel, man. We gaan godverdomme de Bondskanselier koud maken. Dit is groot, dit is heel groot.’
‘En Gerhard…?’
Schulze schudt het hoofd. ‘Die is ook alleen maar een radertje,’ zegt hij. ‘Wat hier achter zit, dat wil je niet weten.’
‘Wat bedoel je?’ zegt Kessler weifelend. ‘Metzger?’
Schulze lacht honend. ‘Metzger? Dat is de loopjongen van een loopjongen. Nee, man, wat ik bedoel, wat hier achter zit, dat zijn de grote bedrijven. De multinationals. De olie-industrie. De staalindustrie. De auto-industrie. De bouw. Die trekken hier aan de touwtjes. Dat snap je toch wel. Die bepalen uiteindelijk hoe de politieke poppetjes dansen. Het militair-industriële complex! Die grijpen in. Die hebben gezien hoe het hier uit de klauw loopt, die hele corrupte boel hier, en die zeggen nu: het is mooi geweest…’
Kasinke schuift ongemakkelijk op zijn stoel. Het klinkt aannemelijk wat Schulze daar zegt. Maar het is angstaanjagend.
‘En wij mogen de trekker overhalen.’ zei Kessler.
‘De terroristen hebben er ook mee te maken,’ gaat Schulze onvervroren verder. ‘Je weet wel, die anarchisten. Die Staüberle, die Konopka.’
‘Die?’
‘Ja, ja, reken maar. Die krijgen het in de schoenen geschoven.’
‘Denk je?’ zegt Kessler ongelovig.
‘Dat weet ik.’
‘Dus dan zijn wij eigenlijk een excuus voor hen?’
Schulze lacht honend. ‘Nee, zij voor ons,’ zei hij.
‘En dan?’
‘Daar zul je nog van staan te kijken,’ zegt Schulze. ‘Dan komt er iemand naar voren en die neemt de touwtjes in handen. En iedereen slaakt een zucht van verlichting. Iemand als Strauss, je weet wel, Franz Josef Strauss.’
‘Die Beierse boerenlul?’
‘Onderschat die man niet,’ zegt Schulze. Hij staat op en loopt naar zijn brits. Hij gaat liggen met zijn armen achter zijn hoofd, en kijkt naar het plafond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten